تاریخچه تلویزیون – گیرنده تلویزیون صفحه نمایش بزرگ

در سال ۱۹۴۴، پایان جنگ نزدیک بود و بیرد یک شرکت جدید که John Logie Baird Limited نامیده می شد را تامین مالی می کرد. محصول اصلی آن شرکت این بود که تولید کننده گیرنده های تلویزیون با کیفیت بالا و مخصوصا گیرنده های صفحه نمایش بزرگ باشد. برای این منظور، بیرد یک لوله پرتو کاتد فوق العاده با یک صفحه نمایش ۲۸ اینچی را طراحی کرد.

در دهه ۱۹۴۰، لوله های معمولی کادمیوم نتوانستند در چنین ابعاد بزرگی بدون خطر قابل توجهی از انفجار ساخته شوند. بیرد ایده جایگزینی شکل مخروطی را با شکل کروی مکانیکی اعلام می کند؛ لامپ های خلاء بزرگ کروی شیشه ای از شرکت Hweittic که یکسو کننده های قوس جیوه را تولید می کردند، خریداری شدند و صفحه نمایش فسفری به وسیله یک شیشه بخار، به لامپ وارد می شد.

این دستگاه ثبت شد و یک پروتوتایپ به نام Grosvenor ساخته شد. بیرد در تختخواب خود در خانه بکس هیل بستری بود. چند روز بعد در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۶، هنگامی که خواب بود جان خود را از دست داد.

تاریخچه تلویزیون – تلویزیون رنگی و لوله تله کروم

یرد یک سیستم تلویزیون رنگی با کیفیت بالا را توسعه داد که در آن موضوع توسط یک نقطه به سرعت در حال حرکت نور از یک لوله کاتد کوچک اما بسیار قدرتمند اسکن شد. ثبت اختراع در اکتبر سال ۱۹۴۰ میلادی اعمال شد و اولین نمایش عمومی در دسامبر ۱۹۴۰ به اجرا گذاشته شد. در مقابل لوله یک چرخ شفاف دوار با دو بخش رنگی وجود داشت، یک رنگ آبی سبز و دیگری رنگ نارنجی قرمز بود.

نور منعکس شده از نقطه اسکن، توسط عکس های حساس به رنگ پذیرفته شد. هر نوبت از چرخ یک عکس در هر رنگ به دست می داد. این روند در انتهای دریافت تکرار شد و تکرار سریع تصاویر آبی، سبز، نارنجی و قرمز به بیننده یک تصویر رنگی مخلوط ارائه کرد.

در نسخه بعدی این سیستم Field0sequential سه رنگ اصلی (قرمز، آبی و سبز) در چرخ رنگ گنجانده شد و به این ترتیب این سیستم توسط بیرد ثبت اختراع شد و یک مقاله فنی کوتاه منتشر شد که نشانگر یک عکس رنگی از یک تصویر بود. یک سیستم تقریبا مشابه به طور مستقل در ایالات متحده آمریکا توسط دکتر Petter C. Goldmark CBS توسعه داده شد؛ این سیستم در ایالات متحده آمریکا برای مدت کوتاهی در اوایل دهه ۱۹۵۰ به عنوان استاندارد برای تلویزیون رنگی پذیرفته شد.

چرخ رنگی در سال ۱۹۶۹ بازنگری تاریخی را آغاز کرد. زمانی که ناسا دوربین های سبک وزن طراحی شده توسط وستینگهاوس را برای تصویربرداری لحظات فرود بر ماه استفاده نمود. یکی از نمونه های اولیه دوربین های ناسا اخیرا توسط موزه ملی اسکاتلند در ادینبورگ به دست آمد. چرخ های رنگی امروزه در مقیاس کوچک در بسیاری از تلویزیون های DLP استفاده می شود.

در سال ۱۹۴۵-۱۹۴۴ بیرد نخستین پرتو رنگی کاتد را در جهان تولید و تله کروم را گسترش داد. این قسمت بخش مکانیکی ندارد و شکل اولیه آن حاوی یک صفحه نمایش نیمه شفاف مخصوص با فسفرهای مختلف (آبی – سبز و نارنجی قرمز) در هر طرف بود. دو جریان الکترونی روی صفحه نمایش از طرف مقابل ضربه می خوردند و بدین ترتیب دو تصویر روی هم قرار گرفتند که در چشم بیننده برای رنگ دادن به یکدیگر ترکیب شده بودند.

در نسخه بعدی، از سه رنگ اصلی قرمز، آبی و سبز استفاده شد. پوشش ثبت اختراع به دست آمد و من می توانم به یاد بیاورم که در آزمایشگاه سیدنهام در پاییز سال ۱۹۴۵ تصاویر رنگی با کیفیت بالا را دیدم. این کار اولیه به وسیله RCA به عنوان «هنر قدیمی» به رسمیت شناخته شده است. در قدم بعدی آنها گذر از تلویزیون الکترومکانیکی به تلویزیون تمام الکترونیکی برای سیستم CBS در ایالات متحده در سال ۱۹۵۳ بود.

تنها نمونه شناخته شده باقی مانده از لوله تله کروم در مجموعه تلویزیونی موزه ملی رسانه ای در برادفورد  انگلستان قرار دارد.

تاریخچه تلویزیون -تلویزیون برای سینما

استفاده از تلویزیون در سینما و مکان های سرگرمی عمومی شامل استفاده از یک صفحه نمایش بزرگ است و کار توسعه قابل توجهی در این راستا انجام شده است. «مردی با گل در دهان او» نه تنها روی گیرنده های تلویزیون معمولی نشان داده شد بلکه به مخاطبان بزرگی در پشت بام خانه های Baird Long Acre در یک صفحه نمایش ۲ فوت در ۵ فوتی و همان صفحه در پاریس، برلین و استکهلم نشان داده شده است اما در حالی که تماشاگران زیادی را جذب می کرد، تصاویر به هیچ وجه با سینماتوگراف مقایسه نمی شد و جذابیت یکی از دلایل آن بود.

از آن زمان تاکنون صفحه نمایش پیشرفت زیادی کرده است که در حال حاضر به کمال لازم برای به ارمغان آوردن ارزش سرگرمی کامل جدا از جذابیت کنجکاوی نزدیک است. من معتقدم که یکی از بزرگ ترین زمینه های تلویزیونی در سینمای آینده است.

راز موفقیت تلویزیون

راز موفقیت تلویزیون از ابتدا با عنصر جذابیت در هم آمیخته بود. تلویزیون جذاب است زیرا که در بدو ورود عنصری ناشناخته بود و بعدتر بعنوان یکی از ملزومات زندگی نسل جدید به شمار آمد. تلویزیون می­‌تواند در چارچوب خودش یک فرد، شی یا هرچیز دیگری را به یک تابو تبدیل کند. تبلیغات عضو مهمی از تلویزیون هستند که همواره مردم را تحت تاثیر قرار می‌­دهند. تلویزیون و رسانه بسیار فرهنگ ساز است به قدری این عنصر تاثیرگذار است که در نبود آن سبک زندگی می­تواند دچار تحولات زیادی شود.

تلویزیون و اینترنت

اگر دو عنصر بیشترین تاثیر را در منش و رفتار نسل جدید داشته باشد، این دو تلویزیون و اینترنت هستند. جوانان و نوجوانان بیشترین برخورد را در طول این سال‌ها با موبایل و تلویزیون­‌هایشان داشته اند. تلویزیون و اینترنت قابلیت این را دارد که تمام مردم را به برده تبدیل کند. امروزه بیشتر ما برده‌­ی این تکنولوژی هستیم چرا که هرچه می‌­گوید و هرچه از ما انتظار دارد را ما انجام می­‌دهیم. اینترنت توسط اپلیکیشن‌­هایی که در نسل جدید بخش مهمی از زندگی ما را تشکیل داده است، وارد زندگی ما شده است و زندگی ما را تحت الشعاع قرار داده است. تلویزیون قابلیتی دارد که هر عنصر نازیبا را در قالب تصویر زیبا جلوه دهد.

 

تغییرات تلویزیون در طول سال‌ها

در ابتدای ورود تلویزیون­، این جعبه جادو در خانه عده‌­ای خاص و در واقع در دست سیاسیون، سلبریتی‌­ها و افراد مهم و مقامات کشوری قرار داشت. این دستگاه بعلت گران بودن دستگاهی بسیار خاص به نظر می‌­رسید. پس از گذشت سال‌ها با پایین آمدن قیمت تلویزیون، این دستگاه در دسترس همه قرار داشت. با پیشرفت تکنولوژی برندهای مختلف تلویزیونی در جاهای مختلف دنیا مثل برند تلویزیون پاناسونیک در ژاپن، سامسونگ، ال­جی و .. شکل گرفت. با تعدد کارخانه­‌های تولید تلویزیون، این کمپانی‌­ها برای رقابت با یکدیگر از قیمت‌شان کم کردند و بر کیفیت و آپشن­‌هایشان افزودند.

تاثیرات تلویزیون

تلویزیون در زندگی بشر تاثیرات مختلفی گذاشت. چندی نگذشت که صاحبان کارخانه­‌ها و برندهای مربوط مواد غذایی و لوازم آشپزخانه تشخیص دادند که مشتریان پر و پا قرص تلویزیون خانم‌­های خانه دار هستند که یقینا به مسائل خورد و خوراک اهمیت بیشتری می‌­دهند و با توجه به تاثیری که تلویزیون بر مردم گذاشته بود، کمپانی­‌ها تصمیم گرفتند تا برندهایشان را توسط مدل­‌های زیبا در تلویزیون تبلیغ کنند. طولی نکشید که محصولات چندین برابر بیشتر از همیشه به فروش رسید. از اینجا بود که تبلیغات در تلویزیون شکل گرفت. هنوز هم تبلیغات از طریق تلویزیون بسیار معتبر است و در ازای هر تبلیغ ممکن است چند هزار نفر به خرید یک جنس مشتاق بشوند.برای همین میتوان گفت تلویزیون بخشی از مهم ترین زندگی ما است

بهترین برند تلویزیون

در میان برندهای معتبر دنیا همیشه انتخاب سخت است. اما ما می­‌توانیم با توجه به مسائلی مثل نهایت انتظاری که برای یک تلویزیون داریم، هزینه‌­ای که می­‌توانیم برای خرید آن بپردازیم، ابعادی که مورد نظر ماست و ... تصمیم­‌گیری راحت تری داشته باشیم. هرکدام از برندهای معتبر تلویزیون مثل ال جی، سامسونگ، سونی و ... دارای ویژگی­‌هایی ست که ممکن است برند مقابل، آن ویژگی­‌ها را ندارد. برخی از تلویزیون‌­ها دارای جذابیت ظاهری هستند و در رنگ‌­های مختلفی تولید می­‌شوند، برخی دسترسی به اینترنت دارند و از لحاظ ویژگی­‌های جنبی بسیار پیشرفته است. در مقابل برخی از تلویزیون­‌ها ضد آب ند. هر تلویزیون ویژگی­‌های خاص خودش را دارد که با توجه به اقتضائات خودمان می‌­توانیم نسبت به خریدشان اطمینان حاصل کنیم.

تلویزیون های رنگی

شاید این سوال برای شما هم پیش آمده باشد که تلویزیون‌ رنگی در کدام کشور اختراع شد؟ مخترعین از سال 1880 به فکر تولید تلویزیون‌های رنگی بودند. اما تمام کسانی که سعی کردند این ایده را اجرایی کنند با شکست مواجه شدند. ولی در سال 1940 اولین سیستم کاربردی رنگی توسط جان برد رونمایی شد؛ کسی که به جرات می‌توان گفت بیشترین نقش را در تاریخچه تلویزیون ایفا کرده است. او در این سال با کمک یک دیسک چرخان رنگی و یک نمایشگر سیاه و سفید اولین تلویزیون رنگی را به نمایش گذاشت. اما این دستگاه الکترونیکی نبود و به همین دلیل برد با وجود اینکه طی چند سال بعد قسمت‌های مختلف آن را ارتقا داد، از دستگاه خود راضی نبود. به همین دلیل او کار بر روی سیستم جدیدی به نام تله‌کروم را آغاز کرد. نمونه‌های اولیه این سیستم از دو تفنگ الکترونی که هر کدام به یک سمت ورق فسفر نشانه گرفته شده بودند استفاده می‌کردند. به این ترتیب می‌شد تصاویری با طیف رنگ محدود به دست آورد.

در ادامه کار بر روی این سیستم با جدیت بیشتری دنبال شد و در نهایت ایده ساخت یک نسخه از تله‌کروم که با 3 تفنگ الکترونی کار می‌کرد مطرح شد تا سیستم بتواند تمام رنگ‌ها را نشان دهد. اما مرگ ناگهانی برد در سال 1946 پروژه را متوقف کرد. در جریان دهه‌های 40 و 50 نیز طرح‌های دیگری با استفاده از 3 تفنگ الکترونی مطرح شد و این ایده کم کم رشد و توسعه بیشتری پیدا کرد و به این ترتیب آمریکا اولین کشور سازنده تلویزیون رنگی در جهان لقب گرفت.

اما در سال 1946 پس از پایان جنگ جهانی دوم یک جنگ دیگر برای ساخت اولین فرستنده رنگی تلویزیون شروع شده بود. این جنگ میان دو کمپانی بزرگ CBS و RCA بود. CBS اولین شرکتی بود که توانست یک فرستنده رنگی تلویزیون‌ تولید کند. اما نقطه ضعف بزرگ این دستاورد CBS این بود که سیستم رنگی که آن‌ها تولید کرده بودند با تلویزیون‌های سیاه و سفیدی که آن زمان در آمریکا عرضه می‌شد سازگار نبود و این تلویزیون‌ها نمی‌توانستند تصاویر رنگی دریافت کنند.

مهندسان RCA نیز در سوی دیگر بیکار ننشستند و توانستند یک متد ارسال تصاویر ایجاد کنند که با به کارگیری از تکنیک درهم‌بافتگی می‌توانست به طور همزمان تصاویر رنگی و سیاه و سفید را مخابره کند تا هم تلویزیون‌های رنگی و هم تلویزیون‌های سیاه و سفید بتوانند تصاویر را دریافت کنند. در سال 1953 این فناوری به عنوان استاندارد پخش تلویزیون در آمریکا انتخاب شد.

همچنین بخوانید:

• راهنمای خرید تلویزیون هوشمند ؛ نکات مهم و بهترین تلویزیون های 2019

مشکلی که تلویزیون‌های رنگی در اوایل حضور خود در بازار داشتند شباهت زیادی به مشکلات تلویزیون‌های سه بعدی و دیگر فناوری‌های جدید داشت. تلویزیون‌های رنگی در دسترس مردم بود ولی شبکه‌های تلویزیونی آنقدرها علاقه‌ای به پخش محتوای رنگی نداشتند. به همین دلیل طی سال‌های 1954 تا 1965 افراد کمی تلویزیون رنگی خریدار کردند. اما از سال 1966 به بعد کم کم برنامه‌های رنگی گسترش بیشتری پیدا کرد و از آن زمان به بعد تلویزیون‌های رنگی نیز به محبوبیت زیادی دست پیدا کردند.

تلویزیون های سه بعدی

تلویزیون‌های سه بعدی با استفاده از تکنیک‌هایی مثل برجسته‌بینی، نمایشگرهای چند وجهی، فرمت 2D + Z و دیگر فرم‌های پخش سه بعدی امکان درک عمق تصاویر را در اختیار مخاطب قرار می‌دهند. نمونه اولیه این نوع تلویزیون‌ها ابتدا در سال 1928 و توسط جان برد به نمایش گذاشته شدند. اولین تلویزیون سه بعدی هم در سال 1953 ساخته شد. اما با روی کار آمدن تلویزیون‌های دیجیتال تلویزیون‌های سه بعدی نیز به اندازه قابل توجهی بهبود پیدا کردند و بیشتر به شکل امروزی خود درآمدند.

تلویزیون‌های سه بعدی به موفقیت چندانی دست پیدا نکردند. با وجود اینکه این نوع تلویزیون‌ها برای پخش محتوای سه بعدی از طریق دیسک‌های بلوری محبوبیت زیادی دارند اما تولید محتوای سه بعدی برای آن‌ها نتوانسته نظر مثبت کاربران را جلب کند. بسیاری از کانال‌هایی که محتوای سه بعدی پخش می‌کردند طی چندین سال گذشته تعطیل شدند و بر اساس گزارشات فروش این نوع تلویزیون‌ها نیز کاهش پیدا کرده است.

 

تلویزیون های دیجیتال

تا به اینجا سیگنال‌های صوتی و تصویری تلویزیون به صورت آنالوگ مخابره می‌شدند، ولی پس از گذشت زمان و عرضه کامپیوترهای قدرتمند و مقرون به صرفه در دهه 90 ایده تلویزیون‌های دیجیتال قوت بیشتری گرفت. به این صورت سیگنال‌های صوتی و تصویری به صورت دیجیتالی پردازش و به شکل هم‌تافته مخابره می‌شدند. از آنجایی که در این روش داده‌ها با انسجام بیشتری ارسال می‌شدند، تلویزیون‌های دیجیتال می‌توانستند در یک پهنای باند بیش از یک کانال را دریافت کنند.

علاوه بر این کیفیت تصاویر نیز به اندازه قابل توجهی افزایش پیدا می‌کرد. این نوآوری در آن زمان اهمیت بسیار زیادی داشت و از آن به عنوان یکی از مهمترین پیشرفت‌های صنعت تلویزیون از زمان عرضه تلویزیون‌های رنگی در دهه 50 یاد می‌شد.

این ایده ابتدا در سال 1986 توسط وزارت پست و ارتباطات ژاپن مطرح شده بود اما در آن زمان به دلیل حجم بسیار بالای پهنای باند و داده‌های ارسال، عملا امکان به راه انداختن چنین سیستمی وجود نداشت. اما در دهه 90 با پیشرفت‌های زیادی که از بعد فنی در زمینه‌هایی مثل تبدیل کسینوسی گسسته و فرمت‌های فشرده سازی ویدیو حاصل شد کم کم ایده تلویزیون‌های دیجیتال نیز رنگ واقعیت به خود گرفت. مخابره سیگنال‌های دیجیتال از اواخر دهه 2000 شروع شد. در این زمان تمام دولت‌های جهان برای پایان دادن به مخابره سیگنال‌های آنالوگ تا دهه 2010 با یکدیگر توافق کردند.در ابتدا روند دیجیتال سازی سیگنال‌های تلویزیونی سرعت پایینی داشت زیرا تجهیزات مورد نیاز آن هزینه زیادی داشتند. اما با کاهش هزینه‌ها خانواده‌های بیشتری به تلویزیون‌های دیجیتال رو آوردند و هم اکنون انتظار می‌رود تا پایان سال 2020 تمام سیگنال‌های تلویزیونی در سطح جهان به صورت دیجیتال مخابره شوند.

تلویزیون های هوشمند

تلویزیون‌های دیجیتال راه را برای نوآوری‌های دیگری مثل تلویزیون‌های هوشمند نیز هموار کردند. تلویزیون هوشمند به تلویزیونی گفته می‌شود که قابلیت اتصال به اینترنت را دارد و همچنین دارای ویژگی‌های وب 2.0 است. این تلویزیون‌ها تلفیقی از چندین دستگاه مختلف مثل کامپیوتر و گیرنده دیجیتال هستند. این دستگاه‌ها گذشته از قابلیت دریافت سیگنال‌های تلویزیونی می‌توانند به اینترنت، رسانه‌های تعاملی، سرویس‌های پخش آنلاین مثل نتفلیکس و اپل تی وی دسترسی داشته باشند. علاوه بر این تلویزیون‌های هوشمند دارای سیستم عامل مخصوص به خود نیز هستند.

تکنولوژی QLED

اما به جدیدترین تکنولوژی موجود در تلویزیون‌های ساخته شده اخیر می‌پردازیم. QLED یکی از پیشرفته‌ترین تکنولوژی های حال حاضر است که در سال ۲۰۱۷ از آن رونمایی شد.  فناوری QLED با شعار قابلیت‌های بیشتر نسبت به او‌ال‌ای‌دی وارد میدان شد. با استفاده از این فناوری جدید، دقت رنگ‌های تولیدشده در بخش‌هایی از صفحه‌ نمایش که نور زیادی دارد، نسبت به قبل بیشتر شد؛ در واقع QLED از این نظر نسبت به OLED رنگ‌هایی با دقت بهتر تولید می‌کند.

تکنولوژی بعدی که روی کار آمد، OLED بود. برای ایجاد یک تصویر در تلویزیون تنها نیاز به نورهای قرمز، سبز و آبی دارید. OLEDها در واقع با عبور جریان الکتریسیته از موادی که این رنگ‌ها را تولید می کنند، کار می کنند. هیچ تکنولوژی تلویزیون دیگری این طور مستقیم نور را به وجود نمی آورد. LCD از فیلتر رنگ و مایع کریستالی بر روی نور پس زمینه بهره می‌برد و پلاسما نیز از نور ماوراء بنفش تولید شده توسط بسته‌های گازی که فسفرهای رنگی قرمز، آبی و سبز را تحریک می‌کنند، بهره می‌برد. مهم‌ترین برتری OLEDها آن است که هر پیکسل بصورت مستقیم نور ساتع می‌کند؛ این در حالی است که در پنل‌های LCD نور پس‌زمینه‌ی توسط لامپ‌های LED یا فلورستنت تامین می‌شود.

این تلویزیون‌ها تمام ویژگی‌های یک تلویزیون رویایی از جمله وضوح شگفت‌انگیز، نازکی باور نکردنی و مصرف اندک انرژی را دارد.

تکنولوژی LED

LEDها نسل جدیدتری از تلویزیون ها بودند که تحول عظیمی در ساختار تلویزیون ایجاد کردند. این تلویزیون‌ها به جای لامپ فلورسنت از سیستم نورافشانی LED استفاده می‌کنند. تلویزیون های LED موجود در بازار در واقع LED نیستند. آنها همان LCD هستند که برای نور پس‌زمینه یا Backlight از LED استفاده می‌کنند. به همین دلیل نام کامل این نوع از نمایشگرها LED LCD است که به اختصار به آن‌ها LED گفته می‌شود. این نوع تلویزیون‌ها مصرف انرژی کمتری نسبت به LCD و پلاسما دارند.

تکنولوژی پلاسما

پس از گذشت سال ها تکنولوژی جدیدی به نام پلاسما وارد عرصه شد که تا مدتی در ساخت تلویزیون ها از آن استفاده می شد. کارد کرد این تکنولوژی به اینگونه بود:

پلاسما در فیزیک یکی از چهار فاز اصلی ماده است. (سه فاز دیگر: جامد، مایع، گاز) پلاسما گاز شبه خنثایی از ذرات باردار و خنثی به حساب می آید که رفتار جمعی از خود ارائه می دهد. واژه پلاسما به گاز یونیزه شده ای گفته می گردد که همه یا بخش قابل توجهی از اتم های آن یک یا چند الکترون از دست داده و به یون های مثبت تبدیل شده باشند

پلاسماها با به دام انداختن گاز های نجیب در بین دو لایه ی شیشه ای کار می کنند. بعد از این که برق ولتاژ بالا به سلول های گاز نجیب تزریق شد، گاز داخل سلول به حالت پلاسما تبدیل می شود. با تغییر ولتاژ هر سلول و گرم و سرد شدن گاز درون آن، نور با رنگ های مختلف تولید می شود. این نورهای رنگی هر کدام یک پیکسل را در صفحه ی تلویزیون تشکیل می دهند.

تکنولوژی پلاسما تا مدت ها به دلیل قیمت پایین و توانایی تولید رنگ با کنتراست بالا از اولین انتخب‌های مشتریان بود اما رفته رفته جای خود را تکنولوژی جدیدتری به نام LED داد.

تکنولوژی

اجزای یک سیستم تلویزیون ساده عبارتند از:

یک منبع تصویر- این می‌تواند یک دوربین ویدئوی حرفه‌ای برای عکسبرداری زنده و ارسال فیلم باشد.
یک منبع صدا
یک فرستنده که یک یا چند سیگنال تلویزیونی را با اطلاعات تصویر و صدا برای ارسال مدوله می‌کند.
یک گیرنده (تلویزیون) که سیگنالهای تصویر و صدا را دوباره از پخش تلویزیونی بازیابی می‌کند.
یک وسیله نمایشگر که سیگنالهای الکتریکی را به نور مرئی تبدیل می‌کند.
یک وسیله صوتی که سیگنالهای الکتریکی را به امواج صدا تبدیل می‌کند که همراه تصویر پخش می‌شوند.

سیستمهای کاربردی تلویزیون شامل تجهیزاتی برای انتخاب منابع مختلف تصویر، مخلوط و ترکیب کردن تصاویر از چندین منبع بصورت یک تصویر، درج سیگنالهای ویدئویی از قبل ضبط شده، همزمان کردن سیگنالهای منابع مختلف، و تولید تصویر مستقیم با کامپیوتر برای منظورهایی مانند معرفی اطلاعات ایستگاه پخش می‌باشد. ارسال می‌تواند از طریق هوا و توسط فرستنده‌های زمینی، از طریق کابلهای فلزی یا نوری، یا توسط رادیو با ماهواره صورت گیرد. ممکن است در هر جایی بصورت زنجیروار سیستمهای دیجیتال تعبیه شوند تا امکان کیفیت بهتر ارسال تصاویر را فراهم سازند، پهنای باند ارسال را کاهش دهند، افکتهای مخصوص اضافه کنند، و امنیت و حفظ اطلاعات ارسال شده را جهت جلوگیری از دریافت آنها توسط کسانی که دراین سرویسها ثبت نام نکرده‌اند فراهم کنند.
تکنولوژی نمایشگر

به لطف پیشرفت در تکنولوژی نمایشگرها، امروزه چندین نوع مختلف از نمایشگرهای ویدئویی وجود دارد که در دستگاه‌های تلویزیون استفاده می‌شوند:

"CRT" نمایشگرهای رایجتر لامپ اشعه کاتدی. این نوع نمایشگرها زیاد گران نیستند و تکنولوژی ویرایش شده برای آنها وجود دارد که بهترین کیفیت تصویر را در حالت کلی فراهم می‌کند. آز آنجایی که رزولاسیون اصلی این نمایشگرها ثابت نیست، در بعضی از موارد آنها قابلیت نمایش منابعی با رزولاسیون‌های متفاوت را با کیفیت تصویر بالا دارند.
" پانل فلت LCD" یاً"پلاسما: پیشرفتهای جدید نمایشگر پانل فلت برای تلویزیون‌ها که از سیستم نمایشگر کریستال مایع ماتریکس فعال، نمایشگر LCD یا فناوری نمایشگر پلاسما را به ارمغان آورده‌است. پانل فلت LCDها و نمایشگر پلاسما به اندازه ۱ اینچ صخامت دارند و می‌توانند مانند یک تابلو از دیوار آویزان شوند یا روی پایه قرار بگیرند. بعضی مدلها را می‌توانند به عنوان نمایشگر رایانه به کار برد.

هرکدام نقاط ضعف و مزایای مخصوص خود را دارند. نمایشگر LCD پانل تخت می‌تواند زاویه مشاهده را کمتر و باریکتر کرده و بنابراین با محیط خانه تناسب نداشته باشد. صفحه‌های نورافکن عقبی در شرایط طبیعی روشنایی روز یا اتاقهایی که کاملاً روشن هستند بخوبی عمل نمی‌کنند و به محلهای مشاهده تاریک نیاز دارند. در سال‌های اخیر، پانل‌های LED در ساخت تلویزیون مخصوصاً تلویزیون‌های با اندازه بزرگ استفاده می‌شود. نمایشگرهای LED باریک‌تر از LCD هستند و مصرف برق کمتری دارند اما از لحاظ کیفیت تصویر تفاوت چندانی با LCD ندارند. نمایشگرهای LED گران‌تر از LCD هستند.
Face Recognition (تشخیص چهره)

با تشخیص چهره از سهولت ورود به سیستم Smart Hub با برنامه کاربردی تعامل هوشمند، لذت ببرید. به کمک دوربین داخلی تلویزیون، این سیستم بی نظیر می‌تواند به‌طور خودکار چهره شما را بشناسد و نیاز به تایپ نام کاربری (ID) و رمز ورود با ریموت کنترل را رفع کند. این باعث می‌شود که تلویزیون، چهره شما را تشخیص می‌دهد.
واژه‌های مربوط به تلویزیون

وضوح تصویر مجموعه تعداد نقاط منفردی است که به عنوان پیکسل‌ها در روی صفحه مورد نظر شناخته می‌شود. وضوح نمونه ۸۰۰x۶۰۰ بدین معنی است که صفحه تلویزیون ۸۰۰ پیکسل در عرض خود و ۶۰۰  پیکسل در محور عمودی دارد. وضوح بالای مشخص شده وضوح بیشتر تصویر را نشان می‌دهد.
کنتراست یک اندازه‌گیری میزان نقاط روشن و تاریک روی صفحه می‌باشد. معیار نسبت بالاتر کنتراست، تصویرهای بهتر و جالب تر ارائه می‌کنند که واژه‌ای برای جزئیات غنی بودن مقدار عمق و سایه تصاویر است.

روشنایی تصویر میزان لرزش و ضعف و خرابی رنگها را اندازه می‌گیرد اندازه‌گیری c d / m 2 {displaystyle cd/m^{2}} {displaystyle cd/m^{2}}معادل مقدار شمعهایی است که لازم هستند تا به تصویر قدرت و کیفیت دهند.
باند فرستادن

باندهای مختلف از بسامدهایی که تلویزیونها در آنها کار می‌کنند، بستگی به کشور محل استفاده دارند. سیگنالهای VHF و UHF در باندهای I IIو V معمولاً استفاده می‌شوند. فرکانسهای پایین‌تر پهنای باند کافی برای برای تلویزیون ندارند. اگرچه BBC در اوایل از باند I VHF در ۴۵ مگاهرتز، استفاده می‌کرد، این فرکانس مدت زیادی برای این مورد استفاده نشد. باند II برای ارسال و پخش رادیویی FM استفاده می‌شود. بسامدهای بالاتر بیشتر مانند موجهای نور عمل می‌کنند و در ساختمانها نفوذ نمی‌کنند یا از اطراف موانع بخوبی رد نمی‌شوند که بتوانند برای پخش سیستم تلویزیونی سنتی مورد استفاده قرار بگیرند، بنابراین آنها بطور عمومی برای پخش ماهواره‌ای استفاده می‌شوند، که از فرکانسهایی در حدود ۱۰ گیگاهرتز استفاده می‌کند. سیستمهای تلویزیونی در بیشتر کشورها سیگنالهای ویدئو را مانند سیگنالهای AM، (مدولاسیون دامنه) و صدا را به صورت سیگنالهای FM، (مدولاسیون بسامد) رله می‌کنند. یک استثناء در این مورد کشور فرانسه است که صدا را مانند سیگنالهای AM رله می‌کند.
معیار نسبت‌ها

«معیار نسبت» به اندازه گیریهای افقی به عمودی تصویر گفته می‌شود. تلویزیونهایی که بطور مکانیکی اسکن می‌شدند در اول توسط جان لوگی بایرد در سال ۱۹۲۶ با معیار نسبت ۷٫۳، مورد استفاده قرار گرفتند که در جهت سرو شانه یک شخص در مشاهده نمای نزدیک بود.

بیشتر سیستمهای تلویزیونی اولیه از اواسط دهه ۱۹۳۰ به این طرف همان معیار نسبت به میزان ۴:۳ که برای تطابق با معیار آکادمی در فیلم‌های سینمایی آن زمان استفاده می‌شد، انتخاب کرده بودند. این معیار نسبت بقدر کافی مربع شکل بود که بطور راحت و آسانی در اطراف لامپ اشعه کاتدی نمایشگرهای CRT که می‌توانست با فناوری، تولید و ساخت آن زمان تهیه شود، استفاده شود. (فناوری CRT امروزی به تولیدکنندگان امکان می‌دهد که لامپهای خیلی پهن‌تر و صاف‌تر که تکنولوژیهای صفحه تخت آن را بطور ثابت خیلی عمومی و رایج تر کرده و محدودیت‌های تکنیکی معیار نسبت را ندارد، تولید کنند). سرویس تلویزیونی BBCاز لامپهای بیشتر مربع مانند ۵:۴ معیار نسبت از سال ۱۹۳۶ به 3 April ۱۹۵۰ موقعی که به معیار نسبت ۴:۳ سویچ می‌شود، استفاده می‌کند. این کار مشکلات جدی ایجاد نمی‌کرد، چون بیشتر دستگاه‌های تلویزیونهای آن زمان از لامپهای گرد و دایره‌ای شکل که به راحتی با معیار نسبت ۴:۳ هنگام تغییر ارسال سیگنالها تنظیم می‌شدند، استفاده می‌کردند.

در دهه ۱۹۵۰ استودیوهای فیلم به سمت صفحه پهن تمایل ورزیدند و معیار نسبتهایی مانند سینما اسکوپ تلاش کرد که محصولات تولیدی خود را از برنامه‌های تلویزیونی دور نگهدارد. اگرچه در اول این کار فقط یک حیله بود ولی صفحه پهن هنوز فرمت انتخاب امروزی است و معیار نسبت مربع شکل فیلمها بندرت دیده می‌شوند. بعضی افراد می‌گویند که صفحه پهن موقعی که اشیای را بلند هستند بصورت سراسرنما نشان می‌دهد واقعاً یک ایراد و مشکل بزرگ است، بعضی دیگر می‌گویند که مشاهده طبیعی بیشتر از بلندی سراسرنما است و بنابراین نمایشگرهای صفحه پهن برای چشم مناسب هستند.

سویچ و تغییر به سیستمهای تلویزیونی دیجیتال به عنوان یک فرصت برای تغییر فرمت تلویزیونی از معیار نسبت قدیمی ۴:۳ (۱٫۳۳:۱) به معیار نسبت ۱۶:۹ (تقریباً ۱٫۷۸:۱) استفاده شد. این عمل تلویزیونها را قادر می‌سازد که به معیار نسبت صفحه پهن مدرن یا سینما که معیار نسبتی از ۱٫۶۶:۱ از ۱٫۸۵:۱ تا ۲٫۳۵:۱ دارند، نزدیکتر شوند. دو متد برای حمل و انتقال محتویات صفحه پهن وجود دارد آنکه برای استفاده بهتر است فرمت صفحه پهن آنامورفیک نامیده می‌شوند. این فرمت خیلی مشابه تکنیک استفاده شده برای فریم فیلم صفحه پهن در داخل فریم فیلم ۱٫۳۳:۱٫۳۵ میلیمتری است. تصویر هنگام ضبط بطور افقی فشرده می‌شود، و سپس هنگام پخش دوباره باز و گسترده می‌شود. فرمت ۱۶:۹ صفحه پهن آنامورفیک اولین فرمتی بود که توسط پخش تلویزیون PALPlus اروپایی معرفی شد و کمی بعد در «صفحه پهن» DVD, ATSC، سیستم تلویزیون با کیفیت بالا(HDTV) از فرمت صفحه پهن، بدون فشردگی افقی یا بازشدن دوباره استفاده می‌کند.

امروزه «صفحه پهن» از تلویزیون به محاسبه گرها و رایانه‌ها جایی که کامپیوتر رومیزی و کامپیوترهای کیفی بطور عمومی مجهز به نمایشگرهای صفحه پهن می‌باشند. بعضی شکایات دربارهٔ اختلال معیار نسبت تصویر فیلم به علت نرم‌افزار پخش بعضی از DVDها که این معیار نسبت را در نظر نگرفته‌اند وجود دارد، اما این فقط یک چیز فرعی برای کیفیت نرم‌افزار پخش DVDها است. بعلاوه، نمایشگر صفحه پهن کامپیوتر رومیزی و کامپیوتر کیفی در معیار نسبت ۱۶:۱۰ هم از نظر اندازه فیزیکی و هم در تعداد پیکسل‌ها و نه در معیار نسبت ۱۶:۹ تلویزیونهای مورد استفاده، که باعث پیچیدگی بیشتر می‌شود، می‌باشند. این نتیجه فرضیه یکسان مهندسین کامپیوتر نمایشگر صفحه پهن کامپیوتر است که مردم مشاهده محتویات در معیار نسبت ۱۶:۹ در رایانه خود را بر ناحیه‌ای از صفحه که با کنترلهای پخش معکوس شود، نوار وظایف و دستورها که مانع مشاهده محتویات تمام صفحه می‌شود، ترجیح می‌دهند.

عدم تطابق معیار نسبت

عوض شدن و تکمیل صنعت تلویزیون در مورد معیار نسبت (تصویر) بدون مشکلات نبوده‌است و حالا هم می‌تواند مشکلات قابل توجهی هم داشته باشد.

نمایش معیار نسبت صفحه پهن تصویر (مستطیل) در معیار نسبت مناسب (مربع ۴:۳) می‌تواند نمایش داده شود.

اینچ «جعبه حروف»، فرمت با نوار سیاه در بال و پایین"
با بخشی از تصویر که خراب شده، معمولاً کناره چپ و راست تصویر بریده می‌شود یا در "وسیله مشاهده و اسکن بخشهای انتخاب شده توسط کاربر بریده می‌شوند.
با تصویر بطور افقی فشرده شده

یک معیار نسبت مناسب یا یک تصویر (مربع یا ۴:۳) در معیار نسبت صفحه پهن نمایش (مستطیل با افقی طولانی) که در بالا نشان داده شد.

در «(فیلم) جعبه بالایی» فرمت، با نوار عمودی سیاه به سمت چپ و راست
با بخشهای بالایی و پایینی تصویر که بریده شده (یا در «کنار و هنگام اسکن» بخشهای انتخاب شده توسط کاربر) بریده می‌شوند.
با تصویر افقی که مختل شده‌است.

یک سازگاری عمومی بمباران یا تهیه موادی است که معیار نسبت ۱۴:۹ ارائه می‌دهند و قسمتی از تصاویر را در هر سمت برای نمایش با معیار ۴:۳ حذف می‌کنند، و بعضی قسمتهای تصاویر را در نمایش با معیار ۱۶:۹ حذف و بریده می‌کنند. در سالهای اخیر عملکرد سینما توگرافیک که به نام فیلم سوپر ۳۵ میلیمتری (برنده و قهرمان شده توسط) جیمز کامرون برای فیلم تعدادی از فیلم‌های سینمایی مهم را را مانند «تایتانیک»، «قانوناً بلوند»، «قدرت آوستین“، و» ببر کمین گرفته، هیولای مخفی «استفاده شده‌است. این نتیجه باعث ایجاد این نظریه شد که فیلم نگاتیو دوربین می‌تواند برای تهیه چاپهای تئاتری صفحه پهن و هم استاندارد» تمام صفحه «استفاده شود که با استفاده از آنها برای تلویزیون /VHS/DVD از نیاز به» جعبه حروف «یا کاهش اطلاعات با موقعیت خراب شدن» پن –و- اسکن" ایجاد می‌شود اجتناب شود.

مغایرت نسبت بعد یا وجوه

نمایش تصویری اصلی صفحه پهن بر روی صفحه تلویزیون متداول ، مشکلات وسیع را نشان می‌دهد. در فرمت جعبه نامه با نوارهای مشکی در پائین و بالای صفحه،
با قسمتی از تصویر که زده می‌شود، معمولا صفحه‌های زیادی راست و چپ تصویر بریده می‌شود ( یا در پن کردن و اسکن کردن قسمتها توسط اپراتور انتخاب می‌شوند). توافق مشترک پرتاب کردن یا خلق کردن اجسام در بعد 14:9 و بعضی تصاویر را در هر دو طرف صفحه برای 4:3 از دست می‌دهد و بعضی از تصاویر در بالا و پائین صفحه برای 16:9. انبساط و افزایش افقی و خطی در بعضی موقعیتها فوایدی دارد که چندین مردم مختلف یک تصویر یا یک سیستم را می‌بینند، که این تصحیح برای تماشای ضلع مورب و مایل می‌باشد.

نسبت جنبه یا بعد تلویزیون

تمامی این سیستمهای اولیه تلویزیونی دارای یک نسبت بعد از 4:3 که برای تناسب (0) نسبت آکادمی انتخاب شده از فیلمهای سینمایی استفاده می‌شد، این نسبت کافی بود تا در اطراف مشاهده شود. تیوب اشعه کاتد CRT همه آنها می‌توانند تولید کنند که به ساخت تکنولوژی روز می‌پرداخت (تکنولوژی CRT امروزی مجوز ساخت تیوبهای عریض را داد. سطح صاف که بسیار شهرت پیدا کرده است دیگر محدودیتهای نسبت بعد را ندارد). در سال 1950 استودیوهای فیلم با سطح عریض و مسطح دارای چند بعد مثل سینما بودند که در تلاش بودند تا محصولاتشان را از تلویزیون پخش کنند. با وجود اینکه این یک وسیله غلط انداز بود، اما بسیاری از مردم می گفتند که این در واقع یک ضرر است فرض کنید که یک چیزی را نشان می‌دهند و آنها در واقع یک منظره باز و گسترده هستند، سطح پهن امروزه هنوز مورد استفاده قرار می‌گیرد.

برای استفاده از DTV به عنوان یک فرصت برای تعویض فرمت تصویر استاندارد تلویزیون از بعد قدیمی (1.33:1) 4:3 به بعد جدید (1.78:1) 16:9 استفاده شد. این حرکت سیستم تلویزیون برای نزدیکتر شدن نسبت بعدی جدید فیلم سطح پهن توانا ساخت، که آمار را از 1.85:1 به 2.35.1 رساند. فرمت 16:9 اولین برای DVD سطح پهن انجام شد. DVD دو را برای صفحه پهن فراهم می‌کند و اولین و بهترین آن فرمت آنامورفیک صفحه پهن می‌باشد. این فرمت شباهت زیادی به این تکنیک دارد که برای تنظیم فیلم صفحه پهن استفاده می شد1.33:1 و فیلم 35mm. تصویر وقتی ضبط می شود به صورت افقی و تختی له می شود، و وقتی فیلم برمی گردد دوباره به حالت اول خود بر می‌گردد. سیستم HDTV ATSC آمریکا از فرمت صفحه پهن مستقیم استفاده می‌کند، تصویر بصورت له و باز نمی‌شود. هیچ دلیل تکنیکی نیست که چرا پخش تلویزیون دیجیتال از تغییر نسبت بعد استفاده می‌کند، در هر حال بیان این تغییرات برای بیان دلایل بکار می‌رود.

ایستگاههای تلویزیونی

در ابتدا پخش خشکی زمینی تنها راهی بود که تلویزیون پخش می‌شد. زیرا قدرت پخش محدود بود، نظم دولت بصورت معمولی بود. در آمریکا نمایندگی ارتباطات فدرال از ایستگاه اجازه پخش تبلیغات را گرفت. ولی شامل این بود که تعهد در قبال سرویس برنامه عمومی به عنوان یکی از نیازمندیهای گرفتن جواز می‌باشد. در مقایسه ، پادشاهی متحده یک برنامه مختلفی را انتخاب کرد، قیمت یا نرخی را برای صاحبان برای جواز تلویزیون وضع می‌کند که هر شخصی هر برنامه‌ای را می‌خواهد دریافت کند. برای تأسیس BBC که به عنوان بخشی از مجوز سلطنتی بود سرویس عمومی داشتند.
تولید کابل و ماهواره‌ها به عنوان وسایل پخش در سال 1970 تاجران را بر این داشت تا کانال هایی را برای مخاطبان تأسیس کنند، به عنوان HBO و یا مثل پخش آسمان انگلیسی. نتیجتا هر کشوری در جهان حداقل یک کانال تلویزیونی تولید کرده است. تلویزیون در تمام جهان رشد کرده است، تمام کشورها را قادر می‌سازد تا پخشهایی از فرهنگ و جامعه را به دیگران نشان بدهند.
در اواخر سال 1980 در تمام خانه‌ها در ایالات متحده حداقل یک تلویزیون وجود داشت. برطبق میانگین آمار ، مردم آمریکا در هر روز 4 ساعت برنامه تلویزیونی نگاه می‌کنند. و 3/2 مردم آمریکا بیشتر خبرها را از تلویزیون دریافت می‌کنند و بقیه تمام اخبار خود را از تلویزیون دریافت می‌کنند.

اولین پخش زنده تلویزیونی

اولین پخش زنده تلویزیونی (سراسری) یا قاره‌ای در سان فرانسیسکو ، کالیفرنیا از کنفرانس عهد نامه صلح ژاپن در 4 سپتامبر، 1995 انجام شد. در سال 1958، شرکت CBC برنامه تلویزیونی وسیعی را در جهان کامل نموده از سیدنی، نووآ اسکویتا به ویکتوریا ، کلمبیای انگلیس. برنامه در تلویزیون پخش شد.

پخش کردن برنامه از تلویزیون

اولین فاصله زیاد پخش تلویزیون عمومی که از واشنگتن DC به نیویورک پخش شد، در 7 آوریل 1927 پیدار شد. تصویرهای پخش شده در مورد مسائل بازرگانی بود. هربرت هوور اولین سرویس مشابه WGY بود، شنکتدی، نیویورک در 11 می 1928 افتتاح شد. اولین نمایش تلویزیون انگلیسی مردی با گل در دهانش بود، که در ژوئیه 1930م پخش شد. ایستگاه CBS در نیویورک اولین برنامه‌های منظم خود را در هفت روز هفته در ایالات متحده پخش می‌کرد. در 21 ژوئیه 1931م اولین پخش جیمز جی. واکر ، کیت اسمیت و جورج گرش وین اولین تلویزیون تمام الکترونیکی در لوس آنجلس شروع به کار کرد.

CA توسط پخش دن لی. تاریخ شروع آنها از 23 دسامبر 1931م در W6XA0 که بعدا KTSL شد. اصولا تجهیزات مکانیکی استفاده شد، ولی در ژوئن 1936 سرویس 300 خطه تمام الکترونیکی راه اندازی شد. در سال 1932 برنامه BBC راه اندزی شد که از سیستم 30 خط استفاده می‌کرد، این پخشها تا 11 دسامبر 1935ادامه داشت. در 21 نوامبر 1936، BBC شروع به پخش سیستم دو طرفه نمود. شش ماه بعد ، انجمن شهر بیان کرد که تصویر الکترونیکی EMI مارکونی ، برترین تصویر گرفته شده است و آنها را یک نمونه استاندارد انتخاب کردند. این سرویس به عنوان اولین سرویس تلویزیون عمومی منظم و با محدودیت بالای جهانی نامگذاری شد.

از وقتی که سرویس تلویزیونی منظم به صورت استاندارد 180 خطی در آلمان پخش شده است، خسارات جنگ جهانی دوم باعث شد تا اختلالاتی در سرویس بوجود آید. نمایشهای تلویزیونی فقط از محل الکساندرا 1946 پخش شد. اولین پخش تلویزیونی منظم در کانادا از سال 1952شروع شد، دقیقا از وقتی که CBS دو ایستگاه در فضا تأسیس نمود. یکی در مونترال ، کبک در 6 سپتامبر و دیگری در تورنتو ، اونتاریو در دو روز بعد راه اندازی شد.

تلویزیون الکترومکانیکی

ول گوتلیپ نیپ کوو به اولین تلویزیون الکترومکانیکی در سال 1884م امتیاز داد. مردم بر این عقیده‌اند که او هرگز نتوانست نمونه اصلی را طراحی کند. تا سال 1907م که نمونه اصلی آن بطور آزمایشی طراحی شد. در سال 1907 - 1910م ، بوریس روسینگ و دانش آموزش ولادیمیر زوریکین یک سیستم تلویزیونی را نشان داد که از یک جستجوگر آینه‌ای مکانیکی در نمایشگر و لیوب براون الکترونیکی در دریافت کننده استفاده می‌کردند. روسینگ در مدت انقلاب بولشویک 1917م ناپدید شد، ولی زوریکین بعدا برای RAC کار می‌کرد تا یک تلویزیون الکترونیکی بسازد، طراحی آن نتیجتا حق انحصاری و امتیاز را توسط فیلوتیلورفرنس فورس به او دادند. یک تلویزیون مشابه نیمه مکانیکی برای اولین بار در لندن نشان داده شد، در فوریه 1924 توسط ژان لوجی بیرد با تصویر فلیکس گربه و تصویر متحرک بیرد در 30 اکتبر 1925م ، نشان داده شد. سیستم بیرد نتیجتا توسط شرکت BBC دوباره باز سازی شد.

فناوری های جدید تکمیل کننده تلویزیون

در دهه 1980 میلادی بود که ضبط کننده های نواری ویدیویی به طور گسترده روانه بازار شدند که ضبط و مشاهده برنامه ها تلویزیونی را در دسترس عموم قرار دادند. اما مهمترین مزیت دستگاه ها امکان اجاره و مشاهده فیلم ها در منزل بود. بازی های ویدیویی هم در همین دهه به ویژه در بین جوانان رواج پیدا کرد. در همین دهه با پیشرفت فناوری های شبکه های کابلی و از راه رسیدن شبکه های ماهواره ای بیننده های شبکه ها در سطح بین المللی به شدت افزایش یافت. با این حال به مرور با افزایش تعداد شبکه های تلویزیونی در سطح جهان، بیننده های شبکه ها با ریزش شدیدی روبرو شد.

در ادمه در سال 2000 دیسک های DVD معرفی شدند و تنها 4 سال بعد فروش آنها از نوارهای ویدیوی VHS فراتر رفت. در 2004 تلویزیون های صفحه تخت و تلویزیون هایی با کیفیت HD معرفی شدند و تنها یک سال بعد به گزینه هایی به صرفه در مقابل تلویزیون های قدیمی با صفحه های محدب بدل شدند.

سونی در سال 2006 سونی دیسک های بلو-ری را معرفی کرد که امکان ثبت اطلاعات تا 27 گیگابایت روی دیسک های یک لایه را فراهم می کرد و البته ابعاد آن هم مشابه با دیسک های قدیمی DVD بود. تقریباً همزمان با نمایش فیلم سه بعدی آواتار، تلویزیون های 3 بعدی بازار را تحت سلطه خود در آوردند و البته به زودی با افت فروش مواجه شدند. در ادامه تلویزیون های با رزولوشن 4K از راه رسیدند و اکنون در تلاش برای به دست گرفتن سلطه بازار هستند. در ماه های اخیر تلویزیون های 8K متعددی معرفی شده اند و به نظر می رسد در سال های آینده جریان بازار جعبه های جادویی را به نفع خود تغییر دهند.

منبع:

NYU ، bebusinessed

اولین تلویزیون در ایران

در دهه 30 هجری شمسی بود که زمزمه های تأسیس ایستگاه تلویزیون در ایران شنیده شد. «حبیب الله ثابت پاسال» پیشنهاد تأسیس را داد و در سال 1337 مجلس شورای ملی اجازه ایجاد فرستنده تلویزیونی تحت پوشش وزارت پست و تلگراف و تلفن در تهران را  صادر کرد.

بر اساس گزارش همشهری آنلاین اولین برنامه تلویزیونی در ساعت 5 بعد از ظهر جمعه یازدهم مهر ماه سال 1337 پخش شد. این فرستنده «تلویزیون ایران» نام داشت و در شروع کار هر ورز ساعت 6 بعد از ظهر تا 10 شب به پخش برنامه می پرداخت. تلویزیون ایران به صورت خصوصی اداره می شد و درآمدهای خود را از آگهی‌های تجاری و تبلیغاتی کسب می کرد. گفته شده که تنها یک سال پس از تأسیس، تعداد گیرنده ها به بیش از 30 هزار عدد رسید. بر اساس گزارش باشگاه خبرنگاران جوان در دهمین سال فعالیت تلویزیون در ایران تنها 7.8 درصد از جمعیت کشور تحت پوشش تلویزیونی قرار داشتند و این میزان معادل با 22 درصد جامعه شهری کشور بود.

در سال 1340 فرستنده دیگری در آبادان و یک فرستنده تقویتی در اهواز نصب شد. به مرور حکومت وقت در تأسیس یک شبکه تلویزیونی جدی تر شد و در سال 1343 قرار بر این شد که یک گروه فرانسوی بررسی و طراحی یک مرکز تلویزیونی را بررسی کند. در نهایت پخش برنامه های «تلویزیون ملی ایران» به صورت آزمایشی در سال 1345 آغاز شد. در 17 مرداد 1347 اولین مرکز تلویزیون ملی در شهرستان در ارومیه افتتاح شد و مدتی پس از آن مرکز بندرعباس آغاز به کار کرد. پس از انقلاب، نام تلویزیون ملی ایران به «سیمای جمهوری اسلامی ایران» تغییر کرد و در قالب دو شبکه کار خود را ادامه داد.

می توان گفت در زمانی که در اواخر دهه 30 شمسی (اواخر دهه 1950 میلادی) تلویزیون به ایران راه یافت در بیشتر کشورهای آسیایی هنوز خبری از تلویزیون نبود. این دوران کمی بعد از دوران طلایی تلویزیون در سال های 1953 تا 1955 بود؛ دورانی که در ایالات متحده برنامه های تلویزیونی به مرور در حال فاصله گرفتن از فرمت رادیویی بودند.

از خاطره انگیز ترین برنامه هایی که در گذشته از تلویزیون در ایران پخش شده می توان به پخش مستقیم سفر سرنشینان آپولو 11 به ماه در سال 1348 هجری شمسی اشاره کرد. مسابقات مشت زنی محمد علی کلی هم از برنامه هایی بود که در گذشته ایرانیان را به پای تلویزیون ها می کشاند. حادثه 11 سپتامبر سال 2001 هم اتفاق دیگری بود که به طور گسترده از طریق تلویزیون در سراسر جهان مشاهده شد.

اولین ایستگاه تلویزیونی در آمریکا

اولین ایستگاه تلویزیون آمریکا در اواخر دهه 1920 و اوایل 1930 میلادی آغاز به کار کردند. اولین ایستگاه تلویزیون مکانیکی که W3XK نامیده می شد توسط جان لوگی برد از مخترعین سیستم تلویزیون مکانیکی ساخته شد. این ایستگاه اولین پخش خود را در 2 جولای سال 1928 آعاز کرد.

آغاز عصر برنامه های تلویزیونی

RCA شرکتی که در زمینه های مرتبط با رادیو در ایالات متحده فعالیت می کرد 50 میلیون دلار در زمینه توسعه تلویزیون های الکترونیکی سرمایه گذاری کرد. در اولین قدم ها، «دیوید سارنوف» مهندسی روسی به نام «ولادیمیر زورکین» به استخدام این شرکت در آمد. در 1939 شرکت RCA مراسم افتتاحیه نمایشگاه بین المللی نیویورک را از طریق تلویزیون پخش کرد. در این رویداد برای اولین بار یک رئیس جمهور (فرانکلین دلانو روزولت) در تلویزیون سخنرانی کرد.

در همان سال RCA هزینه استفاده از پتنت های فارنسوورث در ارتباط با تلویزیون را پرداخت کرد. پس از آن، شرکت شروع به فروش تلویزیون های خود با تیوپ های نمایشگری در ابعاد 12.7 در 25.4 سانتی متر کرد.

اولین برنامه های تلویزیونی البته بسیاری ابتدایی به نظر می رسیدند. بازی های بیسبال پخش شده از تلویزیون تنها با یک دوربین ضبط می شد. علاوه بر این بازیگران فیلم ها باید گرمای چراغ های پر نور صحنه ها را تحمل می کردند و به دلیل محدودیت ها، گریم هایی با رنگ سبز و رژ لب های سیاه روی آنها اعمال می شد، چرا که دوربین ها با رنگ های سفید مشکل داشتند.

اختراع اولین تلویزیون های الکترونیکی

اولین تلویزیون های الکترونیکی توسط مخترع 21 ساله، �فیلو تِیلور فارنسوورث� در 1927 ساخته شد. جالب اینکه فیلو در خانه ای زندگی می کرد که تا سن 14 سالگی او فاقد برق بود. از زمانی که در دبیرستان بود شروع به تفکر درباره سیستمی با امکان ثبت تصاویر متحرک کرد. او این گونه تصور کرده بود که تصاویر به کدهایی تبدیل شوند و پس از آن از طریق امواج رادیویی به دستگاه های دیگر ارسال شود. البته 16 سال پیش از اینکه فارنسوورث موفق شود، بوریس روزینگ، مخترع روسی آزمایش های ابتدایی برای ارسال تصاویر را انجام داده بود.

ایده های فارنسوورث کیلومترها با آنچه از تلویزیون های مکانیکی تا آن زمان مطرح شده بود، فاصله داشت. سیستم ارائه شده توسط او تصاویر متحرک را با استفاده از پرتوی از الکترون ها ثبت می کرد و اساساً می توان این سیستم را مشابه با یک دوربین اولیه در نظر گرفت...

اولین تصاویری که به تلویزیون ها ارسال شد یک خط ساده بود. بعدها فارنسوورث یک علامت دلار  را با استفاده از تلویزیون خود ارسال کرد. با این حال هنوز تا سقوط تلویزیون های مکانیکی سال ها فاصله بود. در بین سال های 1926 تا 1931 مخترعان تلویزیون های مکانیکی ساخته های خود را بهبود داده و آزمایش کردند البته ایده های آنها در مقابل تلویزیون های الکتریکی محکوم به فنا بود. بعدها در سال 1934 هم تمامی تلویزیون های مکانیکی با مدل های پیشرفته تر الکترونیکی جایگزین شدند.

در سال های اولیه تمامی تلویزیون ها تصاویر را سیاه و سفید پخش می کردند. ایده تلویزیون های رنگی اما برای اولین بار در سال 1904 مطرح شده بود با این حال دهه ها طول کشید تا روانه بازار شوند.

تلویزیون های مکانیکی چگونه کار می کردند؟

تلویزیون های مکانیکی از دیسک های چرخان در هر دو سمت فرستنده و گیرنده بهره می بردند. دیسک ها دارای سوراخ هایی بودند که به صورت مارپیچ قرار گرفته بودند.

برای ارسال تصاویر با استفاده از این سیستم باید دوربین در فضای کاملاً تاریکی قرار می گرفت و در پشت دیسک هم از یک منبع نوری به شدت قوی استفاده می شد. دیسک با استفاده از یک موتور می چرخید و هر یک بار چرخش آن یک فریم تصویر تلویزیونی را شکل می داد.

تلویزیون مکانیکی اولیه جان لوگی برد دارای 30 سوراخ بود و دیسک آن با سرعت 12.5 بار در هر ثانیه می چرخید. در جلوی دیسک هم لنزهایی برای متمرکز کردن نور روی سوژه تعبیه شده بود. هنگامی که نور به سوژه برخورد می کرد به سلول فوتوالکتریک بازتاب داده می شد که انرژی نوری را به پالس های الکتریکی تبدیل می کرد. این پالس ها به صورت امواج الکتریکی از طریق هوا به گیرنده ارسال می شد.

در سمت گیرنده یک دیسک چرخان با سرعت مشابه با دیسک فرستنده در حال چرخش بود. به این منظور باید موتورهای دیسک ها در دو طرف فرستنده و گیرنده با یکدیگر هماهنگ می شدند تا تصویر به درستی نمایش داده شود.

بخش گیرنده به یک دریافت کننده رادیویی مجهز شده بود که با دریافت امواج آنها را به یک لامپ نئونی قرار گرفته در پشت دیسک گیرنده ارسال می کرد. هنگامی که لامپ روشن می شد و شروع به پخش کردن نور بر اساس سیگنال دریافت شده می کرد، چرخش دیسک هم آغاز می شد. در نهایت در سمت گیرنده، نمایش تصویری که در سمت فرستنده در حال ثبت بود، ممکن می شد.

نحوه کارکرد تلویزین های الکترونیکی CRT

تلویزیون ها که سال ها است خانه های سراسر جهان را به تسخیر خود در آورده اند از مدل های مکانیکی تا الکترونیکی، راه درازی را پیموده اند. در سال 1947 بود که این جعبه جادو راه خود را به خانه های هزاران آمریکایی باز کرد اما آغاز تاریخچه تلویزیون را باید در نزدیک به یک قرن پیش جستجو کرد.

تلویزیون های مکانیکی قرن بیستم

قبل از اینکه تلویزیون های الکتریکی از راه برسند، تلویزیون های مکانیکی در اوایل قرن بیستم عرضه شده بودند. نحوه کار آنها به این صورت بود که به صورت مکانیکی تصاویر را اسکن کرده و سپس به نمایشگر می فرستادند. با این حال در مقایسه با مدل های امروزی نحوه کارشان بسیار ابتدایی به نظر می رسید.

یکی از اولین تلویزیون های مکانیکی اولیه از دیسکی چرخنده با سوراخ هایی که به صورت مارپیچی در آن تعبیه شد بود تشکیل می شد. این دستگاه توسط دو مخترع جداگانه ساخته شد: «جان لوگی بِرد» در بریتانیا و «چارلز فرانسیس جِنکینز» در آن سوی دنیا در ایالات متحده. هر دو این دستگاه ها در اوایل دهه 1920 میلادی اختراع شده بودند.

اما پیش از این دو، «پائول گوتلیب نیپکو» مخترع آلمانی اولین تلویزیون مکانیکی را توسعه داده بود. تلویزیون نیپکو تصاویر از طریق سیم ها و با استفاده از یک دیسک فلزی چرخان ارسال می کرد و رزولوشنی 18 خطی داشت. البته نیپکو به جای تلویزیون، نام «تلسکوپ الکتریکی» را برایش انتخاب کرده بود.

در سال 1907 دو مخترع، «بوریس روزینگ» روسی و «آلن آرچیبالد کمپبل سویینتُن» یک لامپ کاتدی را با سیستم اسکن مکانیکی ترکیب کردند و سیستم تلویزیون کاملاً جدید را پدید آوردند. در نهایت تلاش های اولیه این دو، دنیا را به سمت ساخت اولین تلویزیون های الکتریکی در سال های بعد هدایت کرد.