تا به اینجا سیگنال‌های صوتی و تصویری تلویزیون به صورت آنالوگ مخابره می‌شدند، ولی پس از گذشت زمان و عرضه کامپیوترهای قدرتمند و مقرون به صرفه در دهه 90 ایده تلویزیون‌های دیجیتال قوت بیشتری گرفت. به این صورت سیگنال‌های صوتی و تصویری به صورت دیجیتالی پردازش و به شکل هم‌تافته مخابره می‌شدند. از آنجایی که در این روش داده‌ها با انسجام بیشتری ارسال می‌شدند، تلویزیون‌های دیجیتال می‌توانستند در یک پهنای باند بیش از یک کانال را دریافت کنند.

علاوه بر این کیفیت تصاویر نیز به اندازه قابل توجهی افزایش پیدا می‌کرد. این نوآوری در آن زمان اهمیت بسیار زیادی داشت و از آن به عنوان یکی از مهمترین پیشرفت‌های صنعت تلویزیون از زمان عرضه تلویزیون‌های رنگی در دهه 50 یاد می‌شد.

این ایده ابتدا در سال 1986 توسط وزارت پست و ارتباطات ژاپن مطرح شده بود اما در آن زمان به دلیل حجم بسیار بالای پهنای باند و داده‌های ارسال، عملا امکان به راه انداختن چنین سیستمی وجود نداشت. اما در دهه 90 با پیشرفت‌های زیادی که از بعد فنی در زمینه‌هایی مثل تبدیل کسینوسی گسسته و فرمت‌های فشرده سازی ویدیو حاصل شد کم کم ایده تلویزیون‌های دیجیتال نیز رنگ واقعیت به خود گرفت. مخابره سیگنال‌های دیجیتال از اواخر دهه 2000 شروع شد. در این زمان تمام دولت‌های جهان برای پایان دادن به مخابره سیگنال‌های آنالوگ تا دهه 2010 با یکدیگر توافق کردند.در ابتدا روند دیجیتال سازی سیگنال‌های تلویزیونی سرعت پایینی داشت زیرا تجهیزات مورد نیاز آن هزینه زیادی داشتند. اما با کاهش هزینه‌ها خانواده‌های بیشتری به تلویزیون‌های دیجیتال رو آوردند و هم اکنون انتظار می‌رود تا پایان سال 2020 تمام سیگنال‌های تلویزیونی در سطح جهان به صورت دیجیتال مخابره شوند.